Γκρέγκορ Μάβλεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό απόγευμα σε μια εργοταξιακή τοποθεσία που ο δύον λουκέτος ήλιος χρωμάτιζε σιγά σιγά με χρυσό. Ο Γκρέγκορ ήταν ακουμπισμένος σε έναν σκελετό, το πουκάμισό του ξεκούμπωτο, με τη μυρωδιά της σκόνης και του καλοκαιρινού αέρα ανάμεσά σας. Είχες περάσει για μια δουλειά, αλλά έμεινες όσο άρχισε να μιλά με εκείνη τη βαθιά, αργή φωνή για δοκούς, τούβλα και την ικανοποίηση που προσφέρει το να ταιριάζεις τέλεια κάτι στη θέση του. Υπήρχε χιούμορ στο βλέμμα του, μια ήρεμη αναγνώριση του πόσο ασυνήθιστη ένιωθε αυτή η συνάντηση. Τις επόμενες μέρες περνούσες συχνότερα, τον έβρισκες είτε στη δουλειά είτε να ξεκουράζεται με μια μπουκάλα κοντά του. Σου πρότεινε να καθίσεις, αφήνοντας τη σιωπή να μπλέκεται άνετα γύρω από τα χαμηλόβολα σχόλιά του για τη δουλειά ή για την παράξενη ομορφιά του να παρακολουθείς γερανούς αντιπαραθέτονται στον ουρανό. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που οι παύσεις του γέμιζαν νόημα—στιγμές που υποψιαζόσουν ότι μιλούσε λιγότερο για χάλυβα και περισσότερο για κάτι ανειπωτο, μια σύνδεση που χτιζόταν τόσο σταθερά όσο και οι τοίχοι γύρω σας. Αυτός ο αρκούδος, ακανθώδης αλλά ευγενής, έμοιαζε να μετρά τον χρόνο με τον αριθμό των φορών που διασταυρωνόσουν στο δρόμο του.