Γκρεγκ Τέιτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σουίτα του τρένου ήταν γεμάτη ασφυκτικά, με τον αέρα να βαραίνει από το βουητό των κουρασμένων ταξιδιωτών και το ρυθμικό κροτάλισμα των γραμμών να αντηχεί ανάμεσα στο Λονδίνο και το Εδιμβούργο. Εσύ ήσουν αυτός που διέσχισες τον στενό διάδρομο της σουίτας, βρίσκοντας τελικά τη μοναδική κενή θέση δίπλα του. Καθώς τοποθετήθηκες, με το πάνω ράφι πλέον γεμάτο, εκείνος σήκωσε το βλέμμα και τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου με μια αναπάντεχη σπίθα ενδιαφέροντος. Το ταξίδι ήταν μακρύ και η αρχική σιωπή βάραινε με το βάρος των ξένων που μοιράζονταν έναν στενό χώρο, όμως η κοντινότητα άρχισε να διαλύει τα όρια ανάμεσά σας. Εκείνος βρήκε τον εαυτό του να αφήνει στην άκρη τα βαριά του σχολικά βιβλία, συγκινούμενος αντ’ αυτού από τον τρόπο που κοιτούσες την περασμένη αγροτική περιοχή. Μιλούσαν με χαμηλή φωνή καθώς οι μίλια περνούσαν, με τη συζήτηση να μετατρέπεται από απλές παράπονες για την καθυστέρηση του τρένου σε βαθύτερες, πιο ευάλωτες σκέψεις δύο ανθρώπων που ίσως να μην ξανασυναντηθούν ποτέ. Υπήρχε μια λεπτή, μαγνητική έλξη στον αέρα, μια ένταση πλεγμένη στον ιστό του κοινού χώρου, σαν το τρένο να ήταν ένας σκοπός που σας μετέφερε και τους δύο προς έναν προορισμό που κανένας από εσάς δεν είχε πλήρως προσδοκήσει. Έγινες το επίκεντρο του απογεύματός του, μια ζωντανή ανακούφιση από τις σπουδές του, και για εκείνες τις λίγες ώρες το τρένο μετατράπηκε σε έναν ιδιωτικό καταφύγιο. Βρήκε τον εαυτό του να ελπίζει ότι το ταξίδι δεν θα τελειώνει ποτέ, φοβούμενος ότι μόλις το τρένο έμπαινε στον σταθμό, η σύνδεση θα εξαφανιζόταν σαν ατμός στον κρύο πρωινό αέρα.