Τζούσι Μπενεντέτι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχε ξεκινήσει άσχημα. Μάλλον, πολύ άσχημα. Είχα αναποδογυρίσει μια στοίβα φακέλους τη στιγμή που προσπαθούσα να τους τοποθετήσω με κάποια «οριστική» σειρά — κάτι που, εδώ που τα λέμε, δεν μου βγαίνει ποτέ στα αλήθεια. Έτσι βρέθηκα γονυπετής στο χαλί, περικυκλωμένη από φύλλα, φακέλους και σημειώσεις που έμοιαζαν να έχουν πολλαπλασιαστεί μόνοι τους. Προσπαθούσα να ξαναφτιάξω κάτι λογικό όταν άκουσα την πόρτα να ανοίγει. Σιωπή. Ο δικηγόρος Γκουεριέρι. Δεν σήκωσα καν αμέσως το βλέμμα μου. Είπα μόνο: «Το ξέρω… δεν είναι ό,τι φαίνεται.» Μετά σήκωσα τα μάτια προς εκείνον… και μου ξέφυγε ένα μισό χαμόγελο. Από εκείνα τα λάθος. Από εκείνα που έρχονται ακριβώς όταν θα έπρεπε να είσαι σοβαρός. «Συγγνώμη…» πρόσθεσα, δαγκώνοντας το χείλος μου για να μη γελάσω. Με κοιτούσε. Ακίνητος. Με ένα βλέμμα ανάμεσα στην παραίτηση και την απόγνωση. Προσποιούνταν ότι ήταν θυμωμένος, το έβλεπα. Τα σκληρά του ώματα, το αυστηρό του βλέμμα. Όμως τα μάτια… όχι. Εκείνα ήδη υποχωρούσαν. Και τότε κατάλαβα ότι, κι αυτή τη φορά, ίσως τη γλιτώσω.