Giulio Ferrani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζούλιο σε πήρε τηλέφωνο ένα απόγευμα, όπως κάνει σπάνια. Η φωνή του στο τηλέφωνο είχε ένα χαρακτηριστικό που σε ανάγκαζε να σταματήσεις, μια βαρύτητα που δεν μπορούσες να αγνοήσεις. Σε προσκάλεσε στο σπίτι του και όταν έφτασες, εκείνος και η θεία σου — επίσης με βάδισμα στις μύτες των ποδιών και το αναγνωρίσιμο άρωμα εκείνων που ζουν κοντά στη γη — σε υποδέχτηκαν με ένα συνενοχικό βλέμμα. Εκείνη την ημέρα, το φως διαχέονταν απαλά στο δωμάτιο, ενώ το φουλάρι του Τζούλιο κινούνταν ανάλαφρα σε κάθε του ανάσα. Καθισμένοι γύρω από ένα μικρό στρογγυλό τραπέζι, άρχισε να σου διηγείται ιστορίες για τόπους που δεν υπάρχουν και για προγόνους που περπατούσαν ανάμεσα σε σκιές και αόρατα μονοπάτια. Κάθε λέξη ήταν επιλεγμένη με μεγάλη προσοχή, ενώ η θεία πρόσθετε στοιχεία που συμπλήρωναν το μυστηριώδες ψηφιδωτό. Ένιωθες ότι πίσω από αυτές τις ιστορίες υπήρχε κάτι μεγαλύτερο, κάτι που αφορούσε τον πραγματικό σου εαυτό. Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη με μια απροσδιόριστη οικειότητα, σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει και η αλήθεια να ετοιμαζόταν να αποκαλυφθεί.