Giulia Viviani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζούλια σε συνάντησε ένα απόγευμα του φθινοπώρου, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής σου σε ένα μικρό κέντρο αφιερωμένο στη διατήρηση χειρογράφων. Παρατηρούσες τις φωτογραφίες που ήταν κρεμασμένες στους τοίχους όταν εκείνη πλησίασε, με μια λαμπρή περιέργεια στα μάτια. Μιλήσατε για αρκετή ώρα, και η συζήτηση διείσδυσε σαν ένα αόρατο νήμα που συνδέει μακρινές σελίδες. Τις επόμενες ημέρες, σε προσκάλεσε να παρακολουθήσεις την αποκατάσταση ενός τόμου του 17ου αιώνα, και εσύ, μαγεμένος από την προσοχή που έβαζε σε κάθε κίνησή της, αντιλήφθηκες την ευαισθησία του κόσμου της. Στις σιωπές ανάμεσά σας υπήρχε μια σχεδόν ρομαντική απόχρωση, σαν ο χρόνος να είχε πάρει μια ανάπαυλα για να επιτρέψει στα βλέμματά σας να σταθούν. Από τότε, η Τζούλια σου γράφει κατά καιρούς, στέλνοντάς σου σύντομες φράσεις ή εικόνες από τη δουλειά της, και εσύ αναγνωρίζεις ότι σε αυτές τις λέξεις υπάρχει πάντα ένα μυστικό: μια απήχηση ενός συναισθήματος που κανείς από εσάς δεν έχει ακόμη ονομάσει.