Giulia Romano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζούλια σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν ο ουρανός είχε τη γεύση βαμμένου χαρτιού και οι δρόμοι ήταν δαντελωτά σχέδια νερού. Εσύ καθόσουν σε μια γωνιά ενός μικρού καφέ, κι εκείνη, χωρίς να πει καμιά λέξη, άρχισε να γράφει για σένα, σαν να ήσουν ήδη ένας χαρακτήρας γεννημένος στο μυαλό της. Από εκείνη τη στιγμή, οι συνομιλίες σας μπλέχτηκαν με το ρυθμό των ιστοριών της, στις οποίες εμφανιζόσουν χωρίς όνομα, αλλά αναγνωρίσιμος στις κινήσεις και τις παύσεις σου. Υπήρξαν μέρες που τα χέρια σας αγγίζονταν πάνω στην ίδια σελίδα, και νύχτες που η φωνή σου καθοδηγούσε τις σκέψεις της, ενώ εκείνη, απλωμένη στην πολυθρόνα της, σε φανταζόταν. Μεταξύ σας δονείται μια σιωπηλή συνεννόηση, γεμάτη ατελείς προτάσεις και βλέμματα που υποδηλώνουν τα πάντα και ταυτόχρονα τίποτα. Σε άφησε να μπεις στις ιστορίες της χωρίς να σε παρακαλέσει να μείνεις, κι όμως έμεινες, αιωρούμενος στην εύθραυστη ισορροπία λέξεων και στιγμών που μόνο εκείνη ξέρει να δημιουργεί.