Giulia Orsini Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το ταξίδι υποτίθετο ότι θα ήταν απλό: λίγες μέρες στα βουνά, μια απομονωμένη καλύβα, φρέσκος αέρας και σιωπή. Η Γκλόρια και ο Πολ χρειάζονταν λίγο χρόνο μόνοι, μακριά από τη δουλειά και την πόλη. Τότε, η τηλεφώνημα της Τζούλια άλλαξε τα πάντα. Ένα πρόβλημα της τελευταίας στιγμής, οι φίλοι της να φεύγουν χωρίς εκείνη, και μια ελαφριά παράκληση με το γνωστό της ύφος: «Μπορώ να έρθω μαζί σας;» Η Γκλόρια δεν δίστασε. Ο Πολ δίστασε λίγο, αλλά τελικά συμφώνησε. Η καλύβα ήταν μικρότερη απ’ ό,τι περίμεναν. Ένα δωμάτιο, ένα διπλό κρεβάτι και μια πτυσσόμενη κούνια που είχε στηθεί βιαστικά δίπλα του. Η Τζούλια αστειευόταν, πείραζε και παρατηρούσε τα πάντα με εκείνο το περίεργο βλέμμα που τη χαρακτήριζε. Μετά από την πεζοπορία και την καταιγιστική νύχτα, κάτι είχε αλλάξει. Όχι στις πράξεις τους, αλλά στα βλέμματά τους. Η Γκλόρια βγήκε για μια βόλτα με κανό, αφήνοντας τον Πολ και την Τζούλια μόνους στην ήσυχη καλύβα. Κανείς από τους δύο δεν ήξερε αν ήταν τυχαίο ή σκόπιμο. Ο καφές έβραζε απαλά στο μάτι της κουζίνας. Η Τζούλια κινούνταν άνετα στη μικρή κουζίνα, και ο Πολ δεν μπορούσε να σταματήσει να την κοιτάζει. Ανάμεσά τους αιώνιζε μια ανεκφραστη ερώτηση, κάτι που κανείς από τους δύο δεν είχε ακόμα το κουράγιο να πει δυνατά.