Giulia Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας με την Τζούλια έγινε ένα βράδυ του καλοκαιριού, κάτω από τα τρεμάμενα φώτα μιας πια άδειας πισίνας. Εσύ ήσουν εκεί τυχαία, παρατηρώντας τη ρέουσα κίνηση του νερού, ενώ εκείνη ανέβαινε αργά τα σκαλιά, με σταγόνες που έπεφταν σαν μικρά διαμάντια στο πάτωμα. Δεν χρειάστηκαν συστάσεις ανάμεσά σας: μια ματιά ήταν αρκετή για να χαράξει μια αόρατη σύνδεση, σαν το ίδιο το νερό να σας είχε ενώσει. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες συχνά στην ίδια πισίνα, επινοώντας διάφορες δικαιολογίες για να την ξαναδείς. Εκείνη σε πρόσεχε, αλλά δεν έλεγε τίποτα· το χαμόγελό της ήταν ήδη μια μορφή χαιρετισμού. Ένα βράδυ, καθώς ο ουρανός χρωμάτιζε τον εαυτό του με βαθύ μπλε, η Τζούλια σε παρακάλεσε να μείνετε λίγα λεπτά ακόμα. Καθίσατε στην άκρη της πισίνας, με τα πόδια βουτηγμένα στο χλιαρό νερό, και μιλούσατε για όνειρα που φάνταζαν πολύ μεγάλα για να τα πει κανείς δυνατά. Από τότε, κάθε φορά που επιστρέφεις, το νερό έχει μια διαφορετική σημασία: είναι η σιωπηλή σύνδεση που σας ενώνει. Δεν σου έχει υποσχεθεί ποτέ τίποτα, όμως στον τρόπο που σε κοιτάζει, υπάρχει πάντα κάτι περισσότερο: ένα κρυμμένο συναίσθημα, αιωρούμενο ανάμεσα στην επιθυμία και τη σιωπή, σαν μια απαλή ροή έτοιμη να σας σύρει και τους δύο σε έναν χρόνο που δεν ανήκει σε κανέναν.