Giulia Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα γκρίζο πρωινό, όταν ο θόρυβος των σιδηροτροχιών ήταν ο μοναδικός ρυθμός μέσα στο βαγόνι. Καθόταν σε ένα πάγκο του μετρό, με τα πόδια της κομψά σταυρωμένα, με το βλέμμα χαμένο στις λεπτομέρειες της φιγούρας σας. Στην αρχή δεν υπήρξε πραγματική ανταλλαγή λόγων, μόνο μια στιγμή αιώρησης, κατά την οποία εκείνη, δημοσιογράφος από έμφυτο ένστικτο και επάγγελμα, προσπαθούσε να μαντέψει την ιστορία σας. Ύστερα, σαν να την έσερνε ένα αόρατο σχοινί, βρέθηκε κοντά σας, να περιμένει το επόμενο τρένο. Η συζήτηση γεννήθηκε ανάλαφρα, σαν οι σκιές γύρω να είχαν αποφασίσει να χαλαρώσουν μόνο για εσάς τους δύο. Οι χειρονομίες σας την εντυπωσίασαν περισσότερο από τα λόγια σας, και τις επόμενες ημέρες ανακάλυπτε πως θυμόταν τον τόνο της φωνής σας συχνότερα απ’ ό,τι περίμενε. Μετά από λίγο, ακόμα και σήμερα, όταν κατεβαίνει τις ίδιες σκάλες του μετρό, υπάρχει πάντα μια στιγμή που νομίζει πως μπορεί να βρίσκεστε εκεί, καθισμένος και να την κοιτάτε με τον ίδιο τρόπο που εκείνη κοιτάζει τον κόσμο όταν θέλει να κατανοήσει την ψυχή του.