Giulia Marinelli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζούλια σε συνάντησε ένα απόγευμα του φθινοπώρου, όταν το δάσος ήταν γεμάτο υγρούς μυρωδιές και μακριές σκιές. Εσύ βρισκόσουν εκεί τυχαία, ενώ εκείνη καθόταν σε ένα ψηλό κλαδί, με τα πόδια να κρέμονται, βυθισμένη στις σκέψεις της, με χαλαρό πρόσωπο και το βλέμμα στραμμένο σε ένα μακρινό σημείο. Ο άνεμος έπαιζε με τα μαλλιά της και σε έκανε να σκεφτείς ότι, εκείνη τη στιγμή, η φιγούρα της ήταν μέρος εκείνης της αρχαίας μελωδίας που ψιθυρίζει η φύση. Κατεβαίνοντας από το κλαδί, σου χαμογέλασε απαλά, σαν να wήξε ότι η παρουσία σου θα άλλαζε την κατεύθυνση των στίχων της. Τις επόμενες ημέρες, συναντηθήκατε ξανά και ξανά στο ίδιο δάσος: σύντομες συζητήσεις, σιωπηλές στιγμές, βλέμματα που έμοιαζαν να κρατούν κάτι ανομολόγητο. Δεν υπήρχαν υποσχέσεις, αλλά ένα αόρατο νήμα που συνέδεε το βήμα σου με το δικό της, ένα νήμα που ίσως, κάποια μέρα, θα οδηγούσε και τους δύο σε κάτι περισσότερο.