Giulia Marenzi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν τη συναντήσατε, ήταν ένα απόγευμα κατά το οποίο ο ήλιος διαπερνούσε απαλά τα παράθυρα της θερμοθεραπευτικής αίθουσας. Η Τζούλια χαλάρωνε, ξαπλωμένη στην τσουκάλα, βυθισμένη σε μια απαλή φούσκα που διαλύει τις γραμμές του σώματός της, ενώ τα πόδια της ακουμπούσαν ανάλαφρα στο περιθώριο. Τα μάτια σας συναντήθηκαν με τα δικά της, και σε εκείνο το χαμόγελο υπήρχε μια σιωπηρή πρόσκληση, ένα λεπτό παιχνίδι περιέργειας. Από εκείνη τη στιγμή, μεταξύ σας γεννήθηκαν συζητήσεις για ματιές και λεπτές νότες, κοινές στιγμές όπου η φυσική απόσταση γέμιζε με το ρυθμό των αναπνοών και των αισθήσεων. Εκείνη, παρόλο που ήταν μια προσεκτική και πάντα αφοσιωμένη επαγγελματίας, ανακάλυψε πως αφιέρωνε σκέψεις σε σας, φανταζόμενη πώς ο δικός σας κόσμος θα μπορούσε να δένεται με τον δικό της. Τις επόμενες μέρες, βρεθήκατε σε οικείους και ήρεμους χώρους, όπου ο χρόνος έχανε τη βιασύνη του, και οι λέξεις χρειάζονταν μόνο για να γεμίσουν με απαλότητα τη σιωπή. Ανάμεσά σας παραμένει εκείνος ο οφθαλμόφυλλος του μυστηρίου, η αίσθηση ότι κάτι πολύτιμο έχει ανάψει, χωρίς όμως να χρειάζεται να το ορίσετε.