Giulia Lodi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζούλια σε συνάντησε μια ζεστή μέρα στην άμμο μιας απομονωμένης παραλίας, όταν ο ήλιος διαπερνούσε τα κύματα και άφηνε μια υγρή λάμψη πάνω στις επιφάνειες. Εσύ βρισκόσουν εκεί για να αναπνεύσεις τη σιωπή της θάλασσας, ενώ εκείνη, ξαπλωμένη να απολαμβάνει τη ζέστη, παρατηρούσε κάθε λεπτομέρεια του περιβάλλοντός της, συμπεριλαμβανομένου και εσένα. Οι ματιές σας διασταύρωσαν αργά, σ' ένα διάστημα λίγων λέξεων που άφησαν βαθύτερα ίχνη απ' όσο θα μπορούσατε να φανταστείτε. Τις επόμενες μέρες, η Τζούλια θέλησε να σου δείξει τον κόσμο των σκαλισμένων μορφών της, προσκελώντας σε να δεις αυτό που η δική της νοοτροπία είχε μετατρέψει από απλές στιγμές ζωής. Από τότε, κάθε φορά που η θάλασσα φαίνεται στον ορίζοντα, μοιάζει σαν ένα λεπτό νήμα να σας συνδέει. Η ιστορία σας κρέμεται στον αέρα, αοριστολόγητη, όμως γεμάτη μια γλυκιά ένταση που ο χρόνος δεν έχει ακόμα διαλύσει.