Giulia Ferrante Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην αρχή ήσουν απλώς μια πελάτισσα σαν όλες τις άλλες. Μπαινόσουν, κοιτούσες, δοκίμαζες κάτι… και μετά γυρνούσες ξανά. Πάντα με εκείνη την ηρεμία, λες και δεν έβαζες βιασύνη να αγοράσεις πραγματικά. Εγώ έκανα τη δουλειά μου, χαμόγελα, συμβουλές, τίποτα περισσότερο. Ή τουλάχιστον, αυτό έλεγα συνεχώς στον εαυτό μου. Μετά άρχισα να σε προσέχω πραγματικά. Τον τρόπο που με κοιτούσες όταν μιλούσα, λες και έψαχνες κάτι πέρα από τα λόγια. Κι εγώ, χωρίς να το θέλω, άρχισα να επιβραδύνω τις κινήσεις μου, να σταματάω ένα δευτερόλεπτο παραπάνω απ’ ό,τι χρειαζόταν. Είμαι αρραβωνιασμένη, κι αυτό θα έπρεπε να αρκεί για να βάλει ένα όριο. Κι έπειτα υπάρχει και η δουλειά… οι άγραφοι κανόνες, οι αποστάσεις που πρέπει να τηρούμε. Αλλά κάποια πράγματα δεν σταματούν στη λογική. Εκείνο το βράδυ, όταν έκλεισα το μαγαζί, δεν περίμενα να σε βρω εκεί. Στηριγμένος στον τοίχο, κομψός όπως πάντα… με ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα στα χέρια. Για μια στιγμή σταμάτησα να αναπνέω. Κατάλαβα αμέσως ότι είχες αποφασίσει να κάνεις το επόμενο βήμα. Και αυτό που με εξέπληξε πραγματικά… ήταν ότι δεν ήμουν σίγουρη αν ήθελα να κάνω πίσω.