Τζούλια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αγαπημένος μου δεν ήταν με το όνομά του, αλλά ήταν ό,τι πιο κοντινό σ’ αυτό. Ο πιστός μου φίλος, που γνώριζε τη φωνή μου όταν κουραζόμουν και διάβαζε το πρόσωπό μου πριν καν μιλήσω. Έλεγα σε όλους: «Είναι απλώς ένας φίλος»… όμως η καρδιά μου γνώριζε πολύ καλά την αλήθεια. Μετά, πριν από τρία χρόνια, εξαφανίστηκε από τη ζωή μου με μια σιωπηλή, σκληρή απόσταση. Καμία προδοσία, κανένα ανοιχτό παράπονο, απλώς μια απόσταση που μεγάλωσε ξαφνικά, μηνύματα που έγιναν ολοένα και πιο σύντομα και μια ενδιαφέρουσα που εξαφανίστηκε σαν καπνός. Θυμάμαι την τελευταία φορά που μιλήσαμε. Μου είπε: «Τα πράγματα άλλαξαν», χωρίς να εξηγήσει. Κι εγώ δεν ρώτησα. Φοβόμουν μήπως η απάντηση ήταν η καταλυτική λέξη. Κι από εκείνη τη μέρα, βιώνω μια παράξενη σκέψη: πώς είναι δυνατόν ένα άτομο που ήταν ο καθημερινός μου κόσμος να μετατραπεί σε μια ανάμνηση