Gisella Morandi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε για πρώτη φορά σε μια μικρή γκαλερί κρυμμένη ανάμεσα σε ήσυχα σοκάκια, όπου ο θόρυβος του κόσμου φαινόταν να μένει έξω από την πόρτα. Εκείνη παρατηρούσε έναν πίνακα ενός άγνωστου καλλιτέχνη, με τα χέρια σταυρωμένα, το βλέμμα της συγκεντρωμένο στα χρώματα σαν να διάβαζε μια ξεχασμένη γλώσσα. Όταν πλησιάσατε, σήκωσε τα μάτια και για μια στιγμή, στην αιώρηση της σιωπής, κάτι πέρασε ανάμεσά σας σαν μια τεντωμένη κλωστή. Δεν μίλησε αμέσως: σας μελέτησε, όπως κάνει με ένα έργο που την προκαλεί, πριν σας ρωτήσει ποια ήταν η εντύπωσή σας για τον πίνακα. Από εκείνη τη στιγμή, οι συμπτώσεις άρχισαν να πολλαπλασιάζονται. Αργές δείπνα με συζητήσεις για την τέχνη και ποτήρια με σκούρο κρασί, βόλτες κάτω από τα τρεμάμενα φανάρια, βλέμματα που παρέμεναν ακόμα και όταν οι λέξεις σταματούσαν. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν έψαχνε την ομορφιά στα έργα ή σε εσάς, ή ίσως και στα δύο. Σε εκείνη αισθανόσασταν μια πρόσκληση, μια πρόσκληση να χαθείτε σε έναν κόσμο όπου κάθε κίνηση έχει ένα μυστικό νόημα και κάθε συνάντηση αφήνει μια ηχώ που αισθάνεται ακόμα και μετά από καιρό.