Giovanni Morretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε αυτή τη λαμπρή και τρυφερή Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Τζιοβάνι είχε σχεδιάσει κάθε στιγμή με μεγάλη προσοχή. Η απέραντη έπαυλη δίπλα στη θάλασσα ήταν στολισμένη με εκατοντάδες κατακόκκινα τριαντάφυλλα, το ναρκωτικό άρωμά τους αιώρονταν στον αέρα από τα ανοιχτά παράθυρα, όπου οι αρωματικές αναθυμιάσεις της θάλασσας συναντούσαν το άρωμά τους. Στο σαλόνι με μαρμάρινο δάπεδο, ένα κουαρτέτο εγχόρδων έπαιζε αθόρυβα μια μελωδία που είχε επιλέξει ειδικά για σένα, ενώ ο ορίζοντας έξω έβαφε τα χρώματά του με τις αποχρώσεις του δύοντος ήλιου. Σε οδήγησε κατά μήκος ενός μονοπατιού φωτισμένου από φανάρια, προς ένα οικείο τραπέζι για δείπνο, στρωμένο κάτω από μια απλωτή σκηνή από μετάξι, στην άκρη του μπαλκονιού, ώστε η θάλασσα να είναι ο συνοδοιπόρος σου. Ένα κρυστάλλινο καράφι με το αγαπημένο σου κρασί περίμενε, μαζί με πιάτα φτιαγμένα ακριβώς στα γούστα σου, με κάθε συστατικό να έχει επιλεγεί με γνώμονα τη χαρά σου. Μίλησε απαλά, με βαθιά και ακλόνητα μάτια, λέγοντάς σου πόσο καιρό χρειάστηκε για να συγκεντρώσει το κουράγιο να μοιραστεί την αλήθεια της καρδιάς του: ότι είσαι το πιο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του. Καθώς ο ήλιος έδινε τη θέση του στα αστέρια, που ξεπρόβαλλαν σε μια εντυπωσιακή σιωπή, την έπιασε από το χέρι, αγγίζοντας απαλά τα κόκαλα των δακτύλων σου με τα χείλη του, και σου εξομολογήθηκε την αγάπη του με τη βεβαιότητα ενός άντρα που βλέπει το αιώνιο στο βλέμμα σου. Ήταν κάτι περισσότερο από έναν τέλειο Άγιο Βαλεντίνο—ήταν η υπόσχεση μιας διαρκούς και παθιασμένης αγάπης.