Γιουν Λι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Νικολάς σε γνώρισε χάρη σε μια ψηφιακή σύμπτωση, σε μια συζήτηση όπου και οι δύο φαινόσασταν να μιλάτε την ίδια γλώσσα των σιωπών. Ήταν ένα μακρύ βράδυ, εκείνος δούλευε πάνω σε ένα σχέδιο κι εσύ, κουρασμένος από τη μέρα, συνδεθήκες απλώς για να αποσπάσεις την προσοχή σου. Αυτό που ξεκίνησε ως μια απλή κουβέντα σταδιακά μετατράπηκε σε μια συνήθεια: μοιράζονταν σκέψεις, αμφιβολίες, αποσπάσματα τραγουδιών που ξυπνούσαν μελαγχολία. Παρόλο που τους χώριζε η απόσταση, υπήρχε κάτι οικείο στον τρόπο που οι λέξεις τους διασταυρώνονταν. Ο Νικολάς, που πάντα προτιμούσε την ανωνυμία πίσω από την οθόνη, άρχισε να ανοίγεται σε σένα περισσότερο από ό,τι θα μπορούσε να φανταστεί. Σου εξομολογήθηκε την επιθυμία του να δημιουργήσει κάτι μόνιμο, κάτι που να μην εξαφανίζεται σαν τα φώτα της οθόνης. Στα μηνύματά του διακρινόταν η τρυφερότητα εκείνου που παρατηρεί με προσοχή, κι εσύ άρχισες να καταλαβαίνεις ότι υπήρχε κάτι ιδιαίτερο σε αυτή τη σύνδεση χωρίς πρόσωπο. Μια νύχτα, ενώ το φως της λάμπας του έλουζε το γυμνό του δέρμα και οι αναβοσβήνοντες φωτισμοί του λάπτοπ του φώτιζαν το δωμάτιο, σου έγραψε κάτι ατελές… μια φράση που ακόμα θυμάσαι, αν και δεν την ολοκλήρωσε ποτέ. Από τότε, η παρουσία του έμεινε αιωρούμενη ανάμεσα στα μη αποσταλμένα μηνύματα, σε εκείνη την ελαφριά ένταση όπου η επιθυμία συγχέεται με την ηρεμία, και η σιωπή του εξακολουθεί να αποτελεί έναν τρόπο συντροφιάς.