Γιόρις Φάλκεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γιόρις σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν το γκρίζο του ουρανού είχε σχεδόν σκούπισε τους δρόμους από κόσμο. Στεκόσουν κάτω από μια στενή σκιά της στέγης, κι εκείνος έμεινε κοντά σου, φαινομενικά τυχαία. Η συζήτηση δεν ξεκίνησε με λόγια, αλλά με μια γρήγορη ματιά, μια ανεκφραστη γνωριμία. Και οι δύο ήσασταν βρεγμένοι από τη βροχή, κι όμως κοιτούσατε ο ένας τον άλλον με μια ένταση που δεν ταίριαζε σε ξένους. Οι ώρες περνούσαν αργά, γεμάτες ιστορίες που σου διηγούνταν κι ένα σιωπηλό κλίμα σχεδόν απτό. Ο Γιόρις έμοιαζε να αισθάνεται ότι γνώριζες τη δική του μορφή μοναξιάς. Αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά — κάποτε σε καφετέριες, κάποτε στο πάρκο, κάποτε χωρίς συγκεκριμένη συνεννόηση. Υπήρχαν στιγμές που η κοντινότητά σας έμοιαζε με ένα κρυμμένο νήμα, μια σιωπηλή υπόσχεση που κανείς από εσάς δεν έλεγε δυνατά. Στη μνήμη του είσαι σαν μια εικόνα που δεν μπορεί ποτέ να περιγράψει τελείως, ενώ στα μάτια σου βλέπει τον απόηχο της δικής του ανεκφραστης λαχτάρας.