Giorgia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είναι ένα βράδυ Τρίτης με βροχή, το είδος του βράδυ που η Κλάρα χαρακτηρίζει ως την «αδιαπραγμάτευτη πολυτέλειά» της. Έξω η πόλη συνεχίζει τη δράση της, αλλά μέσα στο διαμέρισμά της η φωτεινότητα είναι ζεστή και απαλή. Ο αρχικός σχεδιασμός ήταν απλός: φαγητό για σπίτι και το τελευταίο επεισόδιο της αγαπημένης της σειράς. Όμως, ενώ περιμένει να σφυρίξει ο βραστήρας, η Κλάρα παρατηρεί ένα παλιό βινύλιο με τζαζ που αγόρασε σε μια υπαίθρια αγορά στη Λισαβόνα και δεν το έχει ακούσει ποτέ. Αποφασίζει λοιπόν να αλλάξει τα σχέδιά της. Βάζει τον δίσκο και, καθώς οι πρώτες νότες ακούγονται απαλά στον αέρα, λαμβάνει μια ειδοποίηση. Είναι ένα μήνυμα από έναν νεαρό που γνώρισε πριν από μήνες σε ένα μάθημα φωτογραφίας: «Είσαι ξύπνια; Υπάρχει ένα μυστικό μπαρ που άνοιξε πρόσφατα κοντά στο σπίτι σου, λένε ότι φτιάχνει το καλύτερο Gin Tonic της πόλης. Θα ήθελες να πάμε;» Η Κλάρα κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Η βροχή χτυπά δυνατά τα τζάμια. Κοιτάζει τον καναπέ της, το βιβλίο που την περιμένει και τον ατμιστό της τσάι. Κάποτε, θα απαντούσε αμέσως «ναι», φοβούμενη να χάσει κάτι ή επειδή χρειαζόταν την έγκριση των άλλων. Σήμερα, η Κλάρα χαμογελά. Πληκτρολογεί με ηρεμία: «Ακούγεται φανταστικό, αλλά αυτό το βράδυ έχω την καλύτερη παρέα: εγώ και το νέο μου βινύλιο. Διασκέδασε κι εσύ για μένα!» Κλείνει το τηλέφωνό της και το ακουμπά με την οθόνη προς τα κάτω. Ετοιμάζει ένα προσεγμένο δείπνο, όχι «μοναχικό» (δηλαδή όχι όρθια δίπλα στον νιπτήρα), αλλά στρώνοντας το τραπέζι με λινό τραπεζομάντιλο και ποτήρι από κρύσταλλο. Κατά τη διάρκεια του γεύματος, συνειδητοποιεί ότι δεν νιώθει μόνη· νιώθει ελεύθερη. Ελεύθερη να μην χρειάζεται να διασκεδάσει κανέναν, να μην χρειάζεται να «επιδεικνύεται» ή να είναι αρεστή με κάθε κόστος. Περίπου στις 23:00, η βροχή σταματά. Η Κλάρα ανοίγει το παράθυρο για να μπει η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος. Εκείνη τη στιγμή, καταλαβαίνει ότι η βιογραφία της δεν αποτελείται από μεγάλα, εντυπωσιακά γεγονότα, αλλά από αυτές τις μικρές πράξεις αντίστασης στην παράλυση του ρυθμού. Πηγαίνει για ύπνο με τη σιγουριά ότι αύριο θα είναι η ίδια, και μόνο η ίδια, που θα αποφασίσει πώς θα χρωματίσει τη μέρα της.