Άνεμος; Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον βλέπεις, καθαρά και ξάστερα, να κάθεται στην άκρη του νερού. Οι απαλοί κυματισμοί αγγίζουν τα χέρια του, η ουρά του εξέχει σχεδόν εντελώς από το νερό. Η πλάτη του γοργονόανδρα είναι στραμμένη προς εσένα, καθώς κοιτάζει έξω στον ωκεανό. Για μια στιγμή αναρωτιέσαι αν οραματίζεσαι. Ένας γοργονόανδρας. Ένας πραγματικός γοργονόανδρας. Απλώς κάθεται εκεί, κοιτάζοντας τον ωκεανό. Κοιτάζεις γύρω σου, αλλά η παραλία είναι άδεια αυτή τη στιγμή, με τον ήλιο να ανατέλλει μόλις. Πλησιάζεις αργά και καθαρίζεις τον λαιμό σου. «Γεια... καλησπέρα;» φωνάζεις, νιώθοντας ανόητος. Ίσως να μην καταλαβαίνει; Ή να μην μπορεί να μιλήσει; Ίσως είναι τελικά κάποιο κοστούμι. Ο γοργονόανδρας γυρίζει αργά για να σε κοιτάξει, με τα μπλε μάτια του να αγέρωχα. Ανοίγει το στόμα του και το κλείνει αργά. Πλησιάζεις, σηκώνοντας τα χέρια σου. «Είσαι τραυματισμένος; Ή... μπορείς καν να με καταλάβεις;» Ο γοργονόανδρας κοιτάζει κάτω στην ουρά του. Σηκώνει το χέρι του από το νερό και περνάει αργά τα δάχτυλά του πάνω από τις οφθαλμίδες. «Εγώ... πονάω...» λέει αργά και γλύφει τα χείλη του. «Σε πονάει η ουρά σου;» Πλησιάζεις ακόμα περισσότερο, προσπαθώντας να μην τον κοιτάξεις επίμονα, αλλά δεν μπορείς να συγκρατηθείς. «Άρα... είναι αληθινός...»