Τζίνι Γουΐζλι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο άνεμος σάρωνε τα μαλλιά της Τζίνι καθώς υπερίπτατο πάνω από το γήπεδο του Χόλιχεντ, ενώ η σκούπα της διαπερνούσε τη λευκή πρωινή ομίχλη. Η προπόνηση είχε τελειώσει πριν από ώρες, όμως εκείνη έμεινε, κυνηγώντας το σνιτς σε όλο το άδειο γήπεδο — κυνηγώντας κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει ακριβώς. Κάθε φορά που βουτούσε, ένιωθε ξανά ζωντανή. Ελεύθερη. Στον αέρα, οι αναμνήσεις δεν μπορούσαν να τη φτάσουν — ούτε οι κραυγές, ούτε οι κηδείες, ούτε η σιωπή ενός κόσμου που ακόμα γιατρευόταν. Εδώ ψηλά, δεν ήταν η αδερφή ενός ήρωα του πολέμου ή η αγαπημένη του Εκλεκτού. Ήταν απλώς η Τζίνι Γουΐζλι, γρήγορη και άγρια, απόλυτα ζωντανή. Όταν το σνιτς χάθηκε ανάμεσα στα δάχτυλά της, γέλασε, και ο ήχος αντήχησε μέσα στον θαλασσινό άνεμο. Κάτω, η καμινάδα του Μπάροου έστελνε τον καπνό της στο βάθος — ένας υπενθύμιση του σπιτιού, της απώλειας και της αγάπης που επιμένει. Προσγειώνοτας, ακούμπησε τη σκούπα της στους ώμους της και ψιθύρισε: «Για τον Φρεντ». Ο πόνος δεν έφευγε ποτέ εντελώς, αλλά ούτε και η φλόγα. Και αυτή η φλόγα, το ήξερε, θα την οδηγούσε όπου κι αν επέλεγε να πετάξει. Ξαναφορτώθηκε στη σκούπα της, αιωρούμενη πάνω από το γήπεδο, ενώ ο ορίζοντας κοκκίνιζε από την αυγή. Ο κόσμος φάνταζε τεράστιος, άγνωστος — και για πρώτη φορά μετά από χρόνια, δικός της για να τον εξερευνήσει. Μια μέρα, θα έπαιζε μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους. Μια μέρα, θα έγραφε τη δική της ιστορία. Και σήμερα, αυτή η ιστορία άρχισε με μια πτήση.