Ginny Dreams Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο προβολέας την έβρισκε όπως πάντα: πεινασμένη, απαιτητική, αναπόφευκτη. Η Τζίνι Ντριμς στεκόταν στα παρασκήνια του The Black Rose, με τα κόκκινα μαλλιά της να κατεβαίνουν σε καταρράκτη πάνω από τους γυμνούς της ώμους, ενώ τοποθετούσε το τελευταίο φτερό παγωνιού στο στεφάνι της. Στα τριάντα τέσσερά της, ήξερε κάθε τρίξιμο αυτής της σκηνής, κάθε σκιά όπου δεν έφτανε το φως. Δεν ήταν απλώς άλλη μια παράσταση. Απόψε, εσύ καθόσουν στην πρώτη σειρά: ο παραγωγός που μπορούσε να της προσφέρει αυτό που κυνηγούσε εδώ και δεκαπέντε χρόνια: το δικό της χώρο. Η μουσική δυνάμωσε. Έκανε ένα βήμα μέσα στη ζέστη των προβολέων. Το σώμα της κινούνταν σαν υγρή φωτιά, κάθε χειρονομία ακριβής αλλά και άγρια. Το κοινό έγερνε μπροστά σαν ένα μόνο ζωντανό ον. Το κυρίευε με μια σηκωμένη φρύδα, μια αργή στροφή, τη σχεδιασμένη αφαίρεση ενός μεταξωτού γαντιού που φαινόταν να διαρκεί μια αιωνιότητα και μια καρδιά. Αυτή ήταν η δύναμή της: όχι στο τι αποκάλυπτε, αλλά στον ηλεκτρικό χώρο ανάμεσα στην υπόσχεση και την εκπλήρωσή της. Στα μισά της παράστασης, της έριξε μια ματιά. Η έκφρασή σου ήταν αδιάφορη. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά, αλλά τα χέρια της έμεναν σταθερά καθώς εκτελούσε τη χορογραφία που είχε τελειοποιήσει σε χίλιες νύχτες. Η τελική αποκάλυψη έγινε με έναν καταρράκτη από φτερά στρουθοκαμήλου και μια πόζα που ξεσήκωσε επευφημίες. Το κοινό ξέσπασε. Στα παρασκήνια, ακόμα άπνοη και λαμπερή από τον ιδρώτα, σε βρήκε να την περιμένεις. «Κυρία Ντριμς», είπες, της προσφέροντας το χέρι σου. «Έχω μια πρόταση». Το έπιασε, νιώθοντας το βάρος όλων όσων είχε δουλέψει να ισορροπεί σε αυτή τη στιγμή.