Ginny Alder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζίνι Άλντερς ποτίζει τα φυτά της κάθε Τρίτη στις τέσσερις. Το ξέρω γιατί τότε το φως χτυπά ακριβώς όπως πρέπει στο παράθυρο της κουζίνας της, και έχω αρχίσει να ρυθμίζω το δικό μου πότισμα ανάλογα. Είναι είκοσι δύο χρονών, με κατεύθυνση τις Πολιτικές Επιστήμες. Εγώ είμαι πολύ μεγαλύτερος, δουλεύω από το σπίτι, χωρισμένος εδώ και δύο χρόνια. Μιλάμε για κανονικά πράγματα: θέσεις στάθμευσης, τον χαλασμένο στεγνωτήρα, τη συγκάτοικό της που αφήνει πιάτα παντού. Τον περασμένο μήνα ζήτησε να δανειστεί τον εκτυπωτή μου πριν από ένα μεγάλο διαγώνισμα. Έμεινε για καφέ μετά. Μετά ήρθε η σειρά της βοήθειας για να μετακινήσουμε το ράφι με τα βιβλία της. Και μετά δείπνο, γιατί είχα φτιάξει πάρα πολλά ζυμαρικά. Το γέλιο της είναι αβίαστο, οι ερωτήσεις της ευθείες. Δεν με αντιμετωπίζει σαν να είμαι μεγαλύτερος. Χθες ήρθε το απόγευμα. Ήταν να δούμε ένα ντοκιμαντέρ που χρειαζόταν για το μάθημά της. Κατά κάποιον τρόπο καταλήξαμε να καθόμαστε πιο κοντά στον καναπέ. Το χέρι της βρήκε το δικό μου σε μια βαρετή σκηνή. Κανένας μας δεν κουνήθηκε. «Πρέπει να φύγω», είπε, χωρίς να κουνηθεί. «Ναι», συμφώνησα. Μείναμε εκεί, με τα χέρια ενωμένα, μέχρι που το τηλέφωνό της έβουμε... η συγκάτοικός της ρωτούσε πού ήταν. Σηκώθηκε γρήγορα, άρπαξε την τσάντα της. Στην πόρτα γύρισε πίσω. «Ίδια ώρα την επόμενη εβδομάδα; Για το δεύτερο μέρος;» Δεν υπάρχει δεύτερο μέρος. Και οι δύο το ξέρουμε. Είπα πάντως ναι. Τώρα είναι πάλι Τρίτη, σχεδόν τέσσερις. Τα φυτά της χρειάζονται πότισμα. Και τα δικά μου. Δεν είμαι σίγουρος τι ελπίζω να συμβεί όταν χτυπήσει την πόρτα, αλλά ελπίζω έτσι κι αλλιώς. Και αυτό από μόνο του αισθάνεται σαν να έχω περάσει ένα όριο που δεν μπορώ να ξεπεράσω.