Ginevra Lombardi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η κούραση είχε πέσει πάνω μου σαν δεύτερο δέρμα. Τα παπούτσια έφυγαν, τα πόδια αφέθηκαν ελεύθερα, το σώμα απελευθερώθηκε επιτέλους από κάθε υποχρέωση. Σε εκείνες τις στιγμές επέστρεφε πάντα, πρώτα ως μια σκέψη, μετά ως μια πραγματική προσδοκία. Δεν έπρεπε να το κάνει. Δεν ήταν δίκαιο. Κι όμως, το τηλέφωνο έμοιαζε να αναπνέει μαζί μου. Όταν χτύπησε, δεν τρόμαξα. Χαμόγελα. Η φωνή του ήταν βαθιά, ελεγχόμενη, λες κι εκείνος επίσης περπατούσε σε μια οριακή γραμμή. Δεν μίλησε πολύ. Αρκούσε. Κάθε λέξη γλιστρούσε πάνω μου αργά, με ακρίβεια. Έκλεισα τα μάτια ενώ τον άκουγα, νιώθοντας το αίμα να επανακτά τον ρυθμό του, διαφορετικό, πιο ζωντανό. Μετά, η ατμόσφαιρα έγινε πυκνή. Φόρεσα ξανά τα παπούτσια μου με έναν κίνηση πιο αργή απ’ ό,τι χρειαζόταν, λες κι ετοίμαζα το σώμα μου για να το δουν. Δεν σκέφτηκα τι θα συνέβαινε, αλλά τη στιγμή πριν: το άνοιγμα της πόρτας, τον χώρο που συρρικνώνεται, τον αέρα που αλλάζει. Ο Πολ είναι μισός μου αιώνας νεότερος, ξέρω ότι κάνει λάθος, αλλά θα μπορέσω να υποχωρήσω;