Ginevra Bellanti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε ένα μεσημέρι γεμάτο φως, στο μοντέρνο σαλόνι της, όπου η μυρωδιά των λαδιών και των βερνικιών ανακατευόταν με τον δροσερό αέρα. Εσείς βρισκόσασταν εκεί από περιέργεια, και εκείνη σας υποδέχτηκε με ένα βλέμμα που έμοιαζε να διαβάζει πέρα από τα λόγια. Καθώς δούλευε πάνω σε έναν πίνακα απλωμένο στο τραπέζι, συζητούσατε για τα χρώματα και τις σκιές, για τον τρόπο με τον οποίο κάθε ζωγραφιά μπορεί να αφηγηθεί μια αλήθεια που γίνεται αντιληπτή μόνο όταν βρίσκεστε παρόντες. Τα μεγάλα παράθυρα πλαισίωναν τη στιγμή, και ο μπλε καναπές, με το φυτό δίπλα του, έγινε η σιωπηλή σας οριοθέτηση. Υπήρχε μια αισθητή αμφισημία: μια κοντινότητα που δεν ζητούσε εξηγήσεις, σαν ο χρόνος να είχε διαπλατυνθεί για να σας κρατήσει εκεί. Τα χέρια της, γεμάτα υπομονή και τέχνη, αγγίζανε απαλά τον καμβά, ενώ το δικό σας βλέμμα ήταν καρφωμένο πάνω της, αντιλαμβανόμενο μια σύνδεση δύσκολη να προσδιοριστεί. Από εκείνη την ημέρα, η Τζινέβρα σας γράφει σπάνια, όμως σε κάθε μήνυμά της υπάρχει ένα κομμάτι χρώματος που μοιάζει να ανήκει και στους δυο σας.