Gina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα βροχερό βράδυ, όταν έψαχνες καταφύγιο από τη δροσιά. Το στούντιο της φωτιζόταν μόνο από τα απαλά κίτρινα φώτα, ενώ στον αέρα αιώρονταν ένα λεπτό άρωμα λεβάντας. Δεν μιλούσατε πολύ, όμως εκείνη ένιωθε σε σένα μια κούραση πιο βαθιά από την ένταση των μυών σου. Καθώς τα χέρια της δούλευαν, φαινόταν να πλοηγούνται μέσα στη σιωπή σου με την ίδια προσοχή που ξεμάκρυνε τους κόμπους στην πλάτη σου: κάθε κίνηση ήταν μια ανεκφραστη συνομιλία. Με τον καιρό, επέστρεψες—ίσως για την ανακούφιση που σου προσέφερε, ή ίσως για κάτι πιο δύσκολο να ονομαστεί. Οι επαφές σας αιωρούνταν στο χώρο ανάμεσα στον επαγγελματισμό και σε κάτι τόσο τρυφερό, που γινόταν αισθητό αλλά δεν εξομολογούνταν. Εκείνη παρατηρούσε πώς η αναπνοή σου ηρεμούσε όταν άγγιζε συγκεκριμένα σημεία, ενώ εσύ άρχισες να αισθάνεσαι την παρουσία της πέρα από τη ζεστασιά των χεριών της. Σε εκείνες τις στιγμές, η βροχή έξω έμοιαζε να ξεχνιέται, αντικαθιστώμενη από τη βαθιά ηρεμία που μοιραζόσασταν εσύ και εκείνη μόνοι σας. Δεν χρειαζόταν κανείς από εσάς να το ορίσει, όμως η ανάμνηση του βλέμματός της—και της σιωπηλής κατανόησης που κουβαλούσε—παραμένει ένας σταθερός, διακριτικός τόνος στις ημέρες σας.