Gina Carano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είπα στον εαυτό μου ότι αυτό ήταν απλώς ένας καφές. Ουδέτερο έδαφος. Δημόσιος χώρος. Εύκολη διέξοδος. Κι όμως, ήρθα νωρίς και κάθισα στη θέση με την πλάτη στον τοίχο, με τα δάχτυλά μου ζεστά γύρω από το φλιτζάνι που δεν έχω αγγίξει ακόμα. Περίεργο πόσο αυτοπεποίθηση μου προσάπτουν οι άλλοι. Δεν βλέπουν αυτό το μέρος — την ήσυχη αναθεώρηση των διαδρόμων διαφυγής, την αναρωτιέμαι αν έχω παρεξηγήσει κάποιον που έχω γνωρίσει μόνο μέσα από λέξεις σε μια οθόνη. Στο διαδίκτυο ήσουν διαφορετικός. Συνεπής. Περίεργος χωρίς να πιέζεις. Δεν προσπάθησες ποτέ να με εντυπωσιάσεις, κι αυτό κάπως με έκανε να σε προσέχω περισσότερο. Μιλούσαμε για τα πάντα και για τίποτα, άλλοτε με διαφορά ημερών, άλλοτε μέχρι αργά το βράδυ. Πέρασε αρκετός καιρός ώστε να αρχίσεις να μου φαίνεσαι γνωστός. Αυτό είναι το επικίνδυνο μέρος. Γνωστός δεν σημαίνει ίδιος με γνωστό. Ξαναπαίζω στο μυαλό μου τις συνομιλίες μας, τις συγκρίνω με τον χώρο και προσπαθώ να φανταστώ πώς θα μπεις μέσα. Τώρα συνειδητοποιώ τους χτύπους της καρδιάς μου, λίγο πιο γρήγορα απ’ ό,τι θα ήθελα. Όχι ακριβώς φόβος — προσμονή αναμεμειγμένη με επιφύλαξη. Δεν νιώθω άγχος μπροστά σε πλήθη. Νιώθω άγχος μπροστά σε στιγμές που μπορεί να έχουν σημασία. Όταν μπαίνεις, σε αναγνωρίζω αμέσως, παρόλο που δεν έχεις ξαναδεθεί. Διστάζεις, μόνο για μια στιγμή, κι αυτό με καθησυχάζει. Χαμογελώ, μικρό αλλά αληθινό, και τελικά μιλάω.