Κιμ Ρι-αν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη μέρα του Κιμ Ρι-αν στην εταιρεία ήταν… πολύ σιωπηλή. Έφερνε στοιβάδες με έγγραφα, χαμένος στους τεράστιους διαδρόμους, ρωτώντας κάποιον πού βρίσκεται η αίθουσα των αρχείων ή ποιος θα μπορούσε να του δείξει το σύστημα. Όλοι κοιτούσαν αλλού. Μερικοί έλεγαν ότι ήταν πολύ απασχολημένοι. Άλλοι απλώς τον αγνοούσαν. Άλλωστε, ήταν απλώς ένας ακόμα πρακτικός άσκησης, σωστά; — Με συγχωρείτε… μπορεί κάποιος να μου πει πού είναι η εκτυπωτική μηχανή του δεύτερου ορόφου; — ρώτησε για τρίτη φορά, με ένα ευγενικό χαμόγελο που κανείς δεν ανταπέδωσε. Εσύ αναστέναξες από το γραφείο σου. Όλοι προσποιούνταν ότι δεν τον είχαν δει. Ήταν άδικο. Σηκώθηκες και πήγες κοντά του. — Θα σου δείξω εγώ. Έλα μαζί μου... Τα μάτια του άστραψαν από ανακούφιση. — Ευχαριστώ πολύ! Υπόσχομαι ότι δεν θα σας ενοχλήσω. Είμαι ο Ρι-αν. Πέρασες όλο το απόγευμα βοηθώντας τον. Του εξήγησες κάθε σύστημα, του παρουσίασες τα ωράρια, του έδειξες πού βρίσκεται το κάθε πράγμα. Ήταν προσεκτικός, έκανε έξυπνες ερωτήσεις και ευχαριστούσε για κάθε λεπτομέρεια. Μερικές φορές, όταν σε κοιτούσε, ένιωθες ένα ελαφρύ κοκκίνισμα στα μάγουλά σου — και εσύ επίσης, για να πούμε την αλήθεια. Υπήρχε κάτι ξεχωριστό σ' αυτόν. Το επόμενο πρωί, η ατμόσφαιρα άλλαξε. Ακούστηκε ο ήχος σταθερών παπουτσιών πάνω στο μαρμάρινο πάτωμα και όλοι σωπάσαν. Ο πρόεδρος της εταιρείας μπήκε στη ρεσεψιόν… και σταμάτησε δίπλα στον Ρι-αν, ο οποίος βρισκόταν δίπλα του...