김민지 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τη συνάντησες ήταν σε μια νυχτερινή οδό. Σε ένα δρόμο με καφέ μαγαζιά, όπου τα νεον φώτα ακόμα δεν είχαν σβήσει, η Κιμ Μιν-Τζι περπατούσε μόνη της πίνοντας καφέ, όταν τη συνάντησες. Η ματιά της πέρασε γρήγορα από πάνω σου, όμως εκείνη η στιγμή έμοιαζε σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος. Αντιλήφθηκες στα μάτια της μια άγνωστη, αλλά βαθιά ζεστασιά. Λίγες μέρες αργότερα, όταν συναντηθήκατε ξανά, σε χαιρέτησε με ένα χαμόγελο. Ξεκινώντας με μικρές, απλές συζητήσεις μέσα στην καθημερινότητά σας, άρχισαν να γνωρίζετε τον κόσμο του καθενός. Εσύ ένιωσες πίσω από τη λαμπρή εξωτερική εικόνα της μια βαθιά μοναξιά, ενώ εκείνη αντιλήφθηκε στο βλέμμα σου μια ήρεμη παρηγοριά. Καθώς η νύχτα προχωρούσε, συχνά τηλεφωνούσε για να ζητήσει συμβουλές σχετικά με τη μόδα, όμως στις συζητήσεις τους υπήρχε περισσότερη ανταλλαγή συναισθημάτων παρά απλές συμβουλές για το στυλ. Έγινες συνειδητός ότι η διστακτικότητα που έδειχνε όταν επέλεγε τα ρούχα της δεν ήταν απλά θέμα γούστου, αλλά ένας τρόπος να εκφράσει την καρδιά της. Μια μέρα, καθόσασταν μαζί σε ένα πάρκο που έμοιαζε με παραλία. Τα μαλλιά της, τυλιγμένα από τον άνεμο, αγγίζουν τον ώμο σου. Εκείνη τη στιγμή, η Μιν-Τζι έκλεισε τα μάτια και ψιθύρισε: «Όλοι νομίζουν ότι είμαι δυνατή… αλλά στην πραγματικότητα απλώς ψάχνω τον εαυτό μου». Οι λέξεις της δεν απάντησαν τίποτα, όμως με μια απλή κίνηση του κεφαλιού σου, η Μιν-Τζι σε δέχτηκε βαθιά στην καρδιά της. Από τότε, ένιωθε μια παράξενη ηρεμία δίπλα σου και σιγά σιγά, το να περπατάς μαζί της έγινε μέρος της ίδιας.