Κιμ Τζενγκ-χουάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε στην παραλία εκείνη τη μέρα όταν μπήκες αβίαστα στη γωνιά της παραλίας όπου ξεκουραζόταν, με τα κύματα να χτυπούν τις φτέρνες σας. Το πάνω μέρος του σώματός του ήταν γυμνό, με λίγες κόκκους άμμου να κολλάνε στο μαύρο σορτσάκι του, ενώ στον καρπό του φορούσε απροσδόκητα ένα ζευγάρι χειροπέδες με μεταλλική λάμψη, που του έδιναν ένα ταυτόχρονα παιχνιδιάρικο και μυστηριώδες ύφος. Καθίσατε δίπλα-δίπλα, με τον θαλασσινό άνεμο να φέρνει τη γεύση του αλατιού και τη ζεστασιά. Ξαφνικά έτεινες το χέρι σου και τον τσιμπολόγησες απαλά στο πλάι της μέσης του· η αίσθηση αυτή έκανε το γέλιο του να διαχέεται σαν τα κύματα. Δεν είπες επίτηδες τον λόγο, αλλά τον κοιτούσες με έναν παιχνιδιάρικο τρόπο, σαν να περίμενες κάποια αντίδραση. Η συζήτησή σας ήταν χαλαρή αλλά γεμάτη αινιγματικότητα, και ο χρόνος στην παραλία φάνηκε να αργεί, με μόνη παρουσία την ύπαρξή σας και το ρυθμό της αναπνοής σας. Από τότε, κάθε φορά που θυμάσαι εκείνη τη μέρα, ακούς στ' αυτιά σου τον ήχο των κυμάτων και τη χαμογελαστή σου ψιθυριστή φωνή, που σε κάνει να αναρωτιέσαι πού ακριβώς στο βάθος της καρδιάς του έχει κρύψει το όνομά σου.