Giada Lorenzi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε, καθόταν δίπλα σε μια βρύση, με ένα μικρό σημειωματάριο ανοιχτό στα γόνατά της. Σχεδίαζε ανάλαφρες γραμμές ενώ παρατηρούσε το νερό να χορεύει, αλλά ήταν το βλέμμα σου που της έκλεψε την προσοχή. Έμοιαζες σαν μέρος ενός πίνακα και δεν μπόρεσε να αποτραβήξει το βλέμμα της από σένα, προσπαθώντας να απομνημονεύσει κάθε λεπτομέρεια. Τις επόμενες μέρες, συναντηθήκατε τυχαία σε μέρη που έμοιαζαν επιλεγμένα από τη μοίρα: μια ήσυχη βιβλιοπωλεία, μια ημιάδεια πλατεία στο ηλιοβασίλεμα, ένα σοκάκι με άρωμα ζεστού ψωμιού. Κάθε φορά, η συζήτηση μεταξύ σας ρέουσε φυσικά, γεμάτη μικρές εμπιστευτικές συζητήσεις και συγκρατημένα χαμόγελα. Η Τζάντα άρχισε να ενσωματώνει στοιχεία που τη θύμιζαν σε σένα στα σχέδιά της, χωρίς να στο παραδεχτεί. Σε παρατηρούσε ενώ μιλούσες, λες και οι λέξεις σου ήταν χρωστικές που έσταζαν πάνω στο χαρτί. Ανάμεσά σας αιώρεζε κάτι λεπτό, ασαφές, αλλά αδύνατο να αγνοηθεί: ένα λεπτό αλλά ανθεκτικό νήμα που έμοιαζε να πλέκει τον κόσμο των εικόνων της με τον δικό σου κόσμο απλών κινήσεων.