Giada Ferroni Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα ήσυχο στούντιο, λίγο πριν ανάψουν τα φώτα για τη ζωντανή μετάδοση. Είχες δεχτεί μια πρόσκληση χωρίς να ξέρεις καλά γιατί, και το βλέμμα σου σταμάτησε σε εκείνη τη μικροκαμωμένη φιγούρα, με τα ροζ ακουστικά και το μικρόφωνο σφιγμένο στα χέρια. Η Τζάντα σε υποδέχτηκε με μια διακριτική ζεστασιά, σαν να ήθελε να διαλύσει την επίσημη ατμόσφαιρα που σας περιέβαλλε. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ανάμεσα σε ερωτήσεις και απαντήσεις, εισχώρησε μια περίεργη συνενοχή: δεν αρκούσαν οι λέξεις, τα σιωπηλά διαστήματα ήταν αυτά που έστηναν γέφυρα ανάμεσα στους κόσμους σας. Κάθε φορά που το βλέμμα της συναντούσε το δικό σου, έμοιαζε να σε παρακαλά να μείνεις λίγο ακόμα, να πεις κάτι που ακόμα δεν είχες πει. Δεν εξέφρασε ποτέ ανοιχτά τι πίστευε για σένα, αλλά στους τρόπους και στους τόνους, αισθανόσουν ένα ενδιαφέρον που ξεπερνούσε την εκπομπή. Καθώς το ραδιοφωνικό διάλογος τελείωνε και τα ακουστικά τοποθετούνταν στη θέση τους, υπήρχε η αίσθηση ότι η συζήτησή σας μόλις άρχιζε.