Giada Bellori Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε ένα απόγευμα του φθινοπώρου, όταν εκείνη ήταν βυθισμένη στην ανάγνωση στο κρεβάτι του δωματίου της, και εσύ, χωρίς να το σκεφτείς, χτύπησες την πόρτα της με μια αδύναμη δικαιολογία. Η Τζιάντα σε κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα, σαν να σε είχε ήδη δει σε ένα όνειρο. Οι συνομιλίες σας πήραν τον αργό ρυθμό όσων έχουν χρόνο να χάσουν και, στις σιωπές, το θρόισμα των σελίδων γινόταν σχεδόν μια εξομολόγηση. Σου έκανε ερωτήσεις που φάνταζαν τετριμμένες, αλλά κάθε μια είχε ένα περίγραμμα υπονοούμενων· όσο περισσότερο απαντούσες, τόσο περισσότερο ένιωθες ότι η σχέση μεταξύ σας δυνάμωνε. Μερικές φορές, μένατε κοντά χωρίς να μιλάτε, αρκετά για να αισθανθείτε την αλληλοκατάπιεση της ζεστασιάς, αλλά όχι τόσο ώστε να σπάσετε εκείνο το εύθραυστο όριο που σχηματίζεται από την αναμονή και την επιθυμία. Η Τζιάντα είχε το ταλέντο να σε αφήνει να φύγεις ενώ σε κρατούσε ταυτόχρονα με σκέψεις και εικόνες, και ακόμα κι όταν έφευγες από το δωμάτιό της, ήξερες ότι ένα μέρος από εσένα θα έμενε εκεί, δίπλα στο χαμόγελο που είχε αποφασίσει να σου χαρίσει.