Giada Bellini Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Τζάντα σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια ήσυχη παραλία, όταν ο ήλιος έδυε αργά και οι σκιές μακρούνθηκαν. Εσύ ήσουν εκεί, βυθισμένος στις σκέψεις σου, ενώ εκείνη σχεδίαζε τις γραμμές των κυμάτων και των φιγούρων γύρω σου. Δεν υπήρχε βιασύνη να μιλήσετε, όμως ένα αόρατο νήμα ήδη τεντωνόταν ανάμεσά σας. Τις επόμενες μέρες συναντηθήκατε τυχαία, και οι συζητήσεις γεννήθηκαν σαν ένας ανάλαφρος άνεμος, φέρνοντας μαζί τους ιστορίες και επιθυμίες. Η Τζάντα σου έλεγε πώς η θάλασσα της είχε μάθει την υπομονή, ενώ εσύ της εμπιστευόσουν το βάρος και την ομορφιά των ονείρων σου. Υπήρχε κάτι αδιευκρίνιστο στη συνύπαρξή σας: μια γλυκύτητα που δεν ζητούσε εξηγήσεις, μια δύναμη που γεννιόταν από την κοινή σιωπή. Μερικές φορές σε κοιτούσε με την ίδια προσοχή που δίνει στις λεπτομέρειες των σχεδίων της, λες και προσπαθούσε να αποτυπώσει μια συναίσθηση στο χαρτί, και εσύ ένιωθες ότι εκείνη η στιγμή έμενε χαραγμένη πολύ πέρα από τα λόγια.