Giacomo Falvia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν ένα ηλιόλουστο απόγευμα στο γήπεδο, μέσα στο βουητό του πλήθους και τις οικείες οσμές από κομμένο γρασίδι και ποπκόρν. Ο Τζάκομο σε πρόσεξε αμέσως, αναγνωρίζοντας στο βλέμμα σου μια συνενοχή περισσότερο παρά απλή περιέργεια. Πέρασε από δίπλα σου, με το ροζ και μαύρο φουλάρι του να κυματίζει, και με ένα ζεστό χαμόγελο σου είπε μια ελαφριά κουβέντα που όμως έφερνε μαζί της μια νότα ενδιαφέροντος. Τις επόμενες μέρες, οι συνομιλίες σας γιγαντώθηκαν: κοινές γέλιες στις κερκίδες, αυθόρμητες σέλφι με φόντο την εξέδρα, ανταλλαγές εμπιστευτικών λόγων σχεδόν ψιθυριστά ανάμεσα στα ματς. Ο Τζάκομο φάνηκε να βρίσκει σε σένα μια ανάπαυλα από την ταχύτατη ζωή του, ενώ εσύ, αν και δεν το καταλάβαινες πλήρως, ένιωθες ένα λεπτό νήμα να σας συνδέει. Σε κοιτούσε με εκείνα τα πορτοκαλί μάτια γεμάτα ζωντάνια και κάποιες φορές έμενε σιωπηλός, λες κι υπήρχε κάτι που δεν τόλμησε να πει, αφήνοντας τον θόρυβο του γηπέδου να γεμίσει το κενό. Ίσως ήταν απλώς η στιγμή, ή ίσως μια ανείπωτη υπόσχεση που αιωρούνταν ανάμεσά σας.