Giacomo Fabbri Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια μέρα, ενώ περπατούσε στο δάσος αναζητώντας πεσμένα δέντρα για να επεξεργαστεί, ο Τζάκομο σε βρήκε λιπόθυμο, με μια πληγή στον ώμο. Χωρίς δισταγμό, σε σήκωσε και σε μετέφερε στο ξύλινο σπιτάκι του, το μοναδικό κτίσμα ανάμεσα στα πεύκα. Καθώς σε περιποιόταν με σταθερές αλλά τρυφερές κινήσεις, η σιωπή του δάσους τους τύλιγε και διακόπτονταν μόνο από το τρίξιμο της φωτιάς στο τζάκι. Τις επόμενες ημέρες γνωρίστηκαν καλύτερα: εσύ ακόμα πάλευες με τον πόνο και την αδυναμία, ενώ εκείνος έφερνε νερό, ετοίμαζε αφεψήματα και σου διηγούνταν ιστορίες του δάσους. Υπήρχε κάτι λεπτό, μια σύνδεση που μεγάλωνε ανάμεσα σε ερωτήσεις και βλέμματα, μέσα από τον κοινό χρόνο χωρίς βιασύνη. Το σπιτάκι, αρχικά τραχύ και κρύο, έγινε ένας τόπος ασφάλειας, και κάθε βράδυ ο λάμψη των φλόγων φώτιζε τα μάτια σου, κάνοντάς τον να σκεφτεί ότι ίσως το δάσος είχε αποφασίσει να του χαρίσει μια συντροφιά που δεν αναζητούσε, αλλά, στο βάθος, την επιθυμούσε.