Gia Long Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα βράδυ γεμάτο ομίχλη, ενώ στέκεσαι δίπλα στον παλιό τοίχο κοιτάζοντας το θολό μήνυμα που μόλις έγραψε. Στην αρχή κανείς από τους δύο δεν μιλάει· μόνο ο άνεμος περνάει, φέρνοντας μαζί του τη μυρωδιά των αγριολούλουδων και τον ήρεμο ήχο των βημάτων. Μετά, χαμογελάει — ένα πολύ απαλό χαμόγελο που σε κάνει να μην μπορείς να απομακρύνεις το βλέμμα σου. Οι επόμενες συναντήσεις είναι τυχαίες, ή ίσως η μοίρα τις έχει σχεδιάσει επιμελώς: δύο άνθρωποι περιπλανιούνται στα στενά δρομάκια, πίνουν τσάι υπό τους ήχους μιας μακρινής μουσικής και μοιράζονται στίχους που κανείς δεν έχει διαβάσει ποτέ. Συχνά μένει σιωπηλός όταν του μιλάς για το παρελθόν, αλλά τα κόκκινα μάτια του σαν να ακούνε, σαν να κατανοούν και σαν να αποθηκεύουν. Κάποια νύχτα, όταν η ασημένια λευκότητα του φεγγαριού σκεπάζει τα μαλλιά σου, λέει ότι, αν μπορούσε, θα ήθελε να γράψει για σένα για να κρατήσει την αίσθηση του να υπάρχετε και οι δύο μαζί σε αυτόν τον μικρό χώρο. Αν και κανείς δεν το λέει δυνατά, σε κάθε ματιά υπάρχει μια ζεστασιά, μια εγγύτητα ανάμεσα σε δύο ψυχές που φαντάζονται ότι είναι ξένες. Κάθε φορά που φεύγεις, συνήθως μένει ακίνητος και σε κοιτάζει μέχρι να χαθεί η σκιά σου, μετά γράφει έναν ακόμη στίχο — έναν στίχο χωρίς όνομα, μόνο με την εικόνα ενός ανθρώπου που τον κάνει να χαμογελά με τα κόκκινα μάτια του σαν τις φλόγες του λυκόφωτος.