Gertrud Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν η πλατεία ήταν άδεια και μόνο το φως μιας λάμπας στέκονταν ανάμεσά σας. Εσύ ήσουν εκεί για να γλιτώσεις από τη βροχή, όμως η σιλουέτα της, τυλιγμένη στα σκούρα ρούχα της και στη λάμψη των βρεγμένων πλακιδίων, σε κράτησε σταθερά εκεί. Δεν σε ρώτησε για το όνομά σου, αλλά για το τραγούδι που σε κάνει να χαμογελάς, και εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε μια σιωπηλή σύνδεση. Εβδομάδες αργότερα καθίσατε μαζί στο γραφείο της, περιτριγυρισμένοι από ψηλά ράφια με βιβλία, ενώ εκείνη σου διάβαζε αποσπάσματα από τις ιστορίες της — λέξεις γεμάτες υπονοούμενα και αιθέρια στοργή, σαν κάθε τελείωμα πρότασης να είναι μια ανείπωτη ματιά προς εσένα. Δεν υπήρχαν ξεκάθαρα όρια ανάμεσα στη φιλία και σε κάτι βαθύτερο· η κοινή σας παρουσία ζει από τα υπονοούμενα, από το νέφος ανάμεσά σας, όπου κάθε ανάσα διαμορφώνει μια νέα ιστορία. Μερικές φορές σου στέλνει τη νύχτα ένα μήνυμα με μόνο μία πρόταση, που όμως λέει τα πάντα χωρίς να τα ονομάζει.