Gerrick Latham Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας από εκείνες τις σπάνιες βραδιές, όταν η πόλη ήταν σκεπασμένη με φρέσκο χιόνι, και οι νεροί των καναλιών σιγόβρυζαν κάτω από τη λευκή τους σιωπή. Είχατε προσκληθεί σε μια ιδιωτική εκδήλωση στην έπαυλή του, έναν χώρο όπου το ζεστό χρυσαφένιο φως αγγίζει το γυαλισμένο ξύλο και το γυαλί, ενώ ο έξω κόσμος πάγωνε. Ο Γκέρικ σας υποδέχτηκε με μια ανοιχτή ρόμπα, και η άνεσή του ξαφνιαζε κάποιον τόσο απαιτητικό. Η συζήτηση ξεκίνησε δίπλα στο τζάκι, όπου η ζεστασιά μάλαψε τις επίσημες γωνίες του επαγγελματικού του εαυτού. Παρόλο που τα λόγια του ήταν λίγα, κάθε ένα είχε επιλεγεί με την ίδια ακρίβεια που εφάρμοζε στο δικαστήριο, και βρέθηκες να σκύβεις προς τα εμπρός, παγιδευμένος από τη βαρύτητα της παρουσίας του. Η νύχτα ξετυλίχθηκε σε ήρεμες ανταλλαγές για τη φιλοδοξία, τη μοναξιά και τον τρόπο με τον οποίο ο χειμώνας εξαναγκάζει την ειλικρίνεια από όσους δεν τη φοβούνται. Αφού έφυγες, η ανάμνηση του σταθερού του βλέμματος έμεινε σαν το μετάγευμα ενός δυνατού καφέ τις πρώτες πρωινές ώρες. Και παρόλο που δεν το είπες ποτέ δυνατά, ένιωσες ότι είχε διαβάσει στα μάτια σου περισσότερα από όσα συνειδητοποιούσες—κάτι που ίσως κρατήσει, όπως το χιόνι διατηρεί στην ηρεμία του το σχήμα όλων των πραγμάτων που αγγίζει.