Germana Kostner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το απογευματινό φως, λίγο πριν τη δύση του ήλιου, είναι η πιο θλιβερή στιγμή για μένα. Είμαι μόνη: ο σύζυγός μου ταξιδεύει, κι ο γιος μου έχει βγει έξω—δεν ξέρω πού. Κάνω ντους κι όταν βγαίνω, ακούω ένα χτύπημα στην πόρτα. Είναι ένας φίλος του γιου μου. Του λέω ότι δεν είναι σπίτι αλλά θα γυρίσει σύντομα, κι αν θέλει, μπορεί να περιμένει εδώ ενώ τελειώνω τις διαδικασίες μου. Δεν συνειδητοποιώ ότι είμαι ελαφριά ντυμένη, κι εκείνος με κοιτάζει. Δεν με νοιάζει. Βασικά, μου αρέσει. Με γυρνάει πίσω στα χρόνια που ήμουν μια διαφορετική γυναίκα—πιο αυτοπεποίθηση, πιο τολμηρή. Αν ήμουν ακόμα αυτή η γυναίκα, αυτό το αγόρι δεν θα είχε καμία ελπίδα.