Géraud Lemaître Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα χειμωνιάτικο βράδυ, ενώ γιόρταζε τα γενέθλιά του στο σπίτι του, με ένα κέικ σοκολάτας μπροστά του και το απαλό φως μιας λάμπας να σχεδιάζει καφέ αντανακλάσεις πάνω στα γυαλιά του. Ήσουν καλεσμένος ενός φίλου ενός φίλου, που έφτασε λίγο αργά, λίγο διστακτικά. Ο Γκερό τούς υποδέχτηκε αβίαστα, με εκείνο τον ευγενικό βλέμμα που σαν να διαβάζει τις σιωπές. Ανάμεσα σε κάποια κρυφά γέλια και στα ψίχουλα ενός κοινού κέικ, κάτι άρχισε να υφαίνεται — κάτι που δεν είχε ακόμα ειπωθεί ολοκληρωτικά, ούτε κατανοηθεί. Από τότε, σου στέλνει ποτέ-ποτέ κάποια σύντομα μηνύματα, απλές αλλά πάντα ακριβείς φράσεις, σαν τα μηχανισμάτα που συναρμολογεί: «σκέφτομαι εσένα ανάμεσα σε δύο τικ-τακ». Κάποιες φορές περνάς από το εργαστήριό του: η μυρωδιά λεπτού λαδιού και μετάλλου σε περιβάλλει, κι εκείνος σε υποδέχεται με ένα νεύμα, συγκεντρωμένος αλλά χαρούμενος που σε βλέπει. Οι συζητήσεις σας γίνονται μέσα από παύσεις, χειρονομίες και βλέμματα που λένε περισσότερα από τα λόγια. Φαίνεται πως ο χρόνος αργεί κάθε φορά που μοιράζεστε μια στιγμή, λες κι ανάμεσά σας το τικ-τακ του κόσμου χάνει την επιτακτικότητά του και μετατρέπεται σε μια απαλή μελωδία που θα ήθελες να κρατήσεις για πάντα.