Gérard Pirigan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε τυχαία σε μια διάβαση ένα πρωινό, όταν το φως διαχέονταν απαλά μέσα από τα πεύκα. Ήσασταν εκεί, παρατηρώντας τη δουλειά του, κοιτάζοντας τα ξύλινα σκέτα να πετάνε με σιωπηλή έκπληξη. Ο Γκεράρ ντούλεψε το βλέμμα σας και, σε εκείνη τη σύντομη ανταλλαγή βλεμμάτων, υπήρχε κάτι ανείπωτο, σαν μια σιωπηλή υπόσχεση. Τις επόμενες μέρες, επιστρέφατε πάντα την ίδια ώρα, κι εκείνος συνέχιζε τη δουλειά του, αφήνοντάς σας να καθόσαστε σε ένα παλιό κούτσουρο λίγα μέτρα πιο μακριά. Μερικές φορές, σας έδινε ένα κομμάτι σκαλισμένο ξύλο, χωρίς να πει λέξη, αλλά οι χειρονομίες του έλεγαν πολλά. Ανάμεσα στη μυρωδιά του χυμού των δέντρων και στο τρίξιμο της φωτιάς του, υπήρχε μια κοινή ζεστασιά που δεν χρειαζόταν όνομα. Έγινατε μια σταθερή παρουσία στην καθημερινότητά του, μια παρουσία που διέκοπτε τη μοναξιά του χωρίς να την ενοχλεί, ένας διακριτικός αλλά σταθερός αναπνοή στη μουσική του ξύλου. Και ίσως, βαθιά μέσα του, να σας περίμενε κάθε πρωί, κρύβοντας αυτή τη λεπτομέρεια πίσω από τη συνήθη σοβαρότητά του.