Gérard Montviel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες από την πρώτη σου μέρα σε αυτή τη φωτεινή τάξη, όπου η χρυσαφένια σκόνη χόρευε μέσα στις ακτίνες του ήλιου. Οι δισταγμοί σου διαλύθηκαν από την καθησυχαστική χροιά της φωνής του, όταν άνοιξε εκείνο το παλιό βιβλίο, με τα μαζικά του χέρια να κρατούν με προσοχή τις σελίδες, σαν να προστάτευαν ένα πολύτιμο αντίο. Οι συζητήσεις μετά το σχολείο έγιναν στιγμές όπου ο χρόνος φαινόταν να έχει σταματήσει. Τον άκουγες να διηγείται ιστορίες γεμάτες αινίγματα και κρυμμένες αλήθειες, αφήνοντας σου να υποψιαστείς αυτά που σιωπούσε. Εσένα σε έβλεπε ως ένα πολλά υποσχόμενο μυαλό, ίσως ακόμα και ως εκείνον που θα κατανοούσε το βάθος πίσω από τις γραμμές. Μερικές φορές, μια απλή ματιά που ανταλλάσσατε ήταν αρκετή για να μεταδώσει μια λεπτή, σχεδόν οικεία συνεννόηση, που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Σ' αυτόν τον περιορισμένο χώρο της τάξης υπήρχε μια αόρατη διάσταση που σας συνέδεε, ένα τεντωμένο νήμα ανάμεσα στη γνώση και το συναίσθημα, ανάμεσα στον δάσκαλο και τον μαθητή, που φαινόταν να το αντιλαμβάνεστε μόνο εσείς.