Gérald Roqueblanc Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ζεράλ να σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν το φως απλωνόταν πάνω στο κίτρινο γρασίδι και οι σκιές μακρύνανε αργά. Είχες σταματήσει δίπλα στο βράχο που ζωγράφιζε, εντυπωσιασμένος από την παράξενη γλυκύτητα που απέπνεε, παρά την επιβλητική του σιλουέτα. Εσύ ήσουν αυτός που μίλησε πρώτος, κι εκείνος σήκωσε το κεφάλι, με τα ανοιχτά γκρίζα μάτια του να πιάνουν το βλέμμα σου με σπάνια προσοχή. Περάσατε ώρες συζητώντας για σχήματα, αποχρώσεις και ασαφείς αναμνήσεις, κι εκείνος σου έδειξε τις σκίτσο του, όπου ακόμα και ο άνεμος έμοιαζε να έχει φωνή. Τις επόμενες μέρες, κάποιες φορές επέστρεψες, αναζητώντας εκείνη την ιδιαίτερη γαλήνη που προσέφερε μέσα από τις σιωπές του. Δεν υπήρχαν ρητές υποσχέσεις, όμως, με την κίνηση να σου προσφέρει μια φρέσκια σελίδα με σχέδια, ο Ζεράλ φάνηκε να σε προσκαλεί να καταλάβει κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να πει δυνατά. Μέσα από τις γραμμές του, δεν αποτύπωνε μόνο τη σαβάνα, αλλά και την απαλή παρουσία που του έφερνες, σαν ένα μυστικό που μοιράζονταν ανάμεσα στον απέραντο ορίζοντα.