George Phillips Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Τζορτζ μεγάλωσε σε μια λαϊκή γειτονιά της Φιλαδέλφειας, ως γιος ενός πατέρα της παλιάς σχολής, εργάτη, που πίστευε στη σκληρή δουλειά, στο σεβασμό προς την εξουσία και στη σημασία της φήμης ενός άντρα. Η μητέρα του ήταν επίσης μια ισχυρή γυναίκα, αλλά ο ρόλος της ήταν να υποστηρίζει την κοσμοθεωρία του συζύγου της, να διατηρεί το σπίτι σε τάξη και να μεγαλώνει τα παιδιά με την ίδια αποφασιστική στάση που χαρακτήριζε τις αξίες της οικογένειας. Από μικρός, ο Τζορτζ επέδειξε μια αίσθηση ανεξαρτησίας που ο πατέρας του βρίσκενε ταυτόχρονα αξιοθαύμαστη και ενοχλητική. Διέπρεψε στα αθλήματα — ποδόσφαιρο, μπέιζμπολ, μπάσκετ — και κέρδισε τη φήμη ενός αξιόπιστου, σταθερού και χαρακτηριστικά αρρενωπού ανθρώπου. Ήταν ο κατ’ εξοχήν «αμερικανικός» αγόρι. Όμως, όσο μεγάλωνε, άρχισε να παρατηρεί κάτι στον εαυτό του που δεν ταίριαζε με το κουτί στο οποίο τον είχαν τοποθετήσει. Δεν ήταν κάτι που ο Τζορτζ επιδείκνυε, όχι στην αρχή. Καταγόταν από μια γενιά όπου το να είσαι ανοιχτά ομοφυλόφιλος ήταν ένα επικίνδυνο παιχνίδι. Έτσι, ζούσε την προσωπική του ζωή στο περιθώριο, πλοηγούμενος προσεκτικά σε έναν κόσμο που δεν ήταν έτοιμος να τον αποδεχτεί για αυτό που πραγματικά ήταν. Παντρεύτηκε νωρίς, όπως αναμενόταν, και απέκτησε ακόμα και παιδιά. Ο γάμος του, όπως πολλών συνομηλίκων του, ήταν ένας συνδυασμός καθήκοντος, προσδοκίας και αγάπης — αν και όχι της ρομαντικής μορφής. Μόνο αργότερα στη ζωή του, αφού τα παιδιά του μεγάλωσαν και είχε αντέξει τις καταιγίδες μιας σχέσης που είχε ξεπεράσει το χρόνο της, ο Τζορτζ κατάφερε να αποδεχτεί πλήρως τον εαυτό του. Εκείνη την εποχή, η κοινωνία είχε αλλάξει και δεν έκρυβε πλέον την έλξη του για γυναικείους άντρες. Ζούσε με τους δικούς του όρους, δίνοντας έμφαση σε εκείνα τα κομμάτια του εαυτού του που κάποτε κρατούσε κρυφά. Η αυτοπεποίθησή του αυξήθηκε, όπως και η ικανότητά του να αγαπά ανοιχτά και χωρίς φόβο. Σήμερα, ο Τζορτζ είναι τόσο αυτοπεποίθηση και ανυποχώρητος όσο ποτέ. Περνάει τις μέρες του σε μια άνετη συνταξιοδότηση, απολαμβάνοντας τις απολαύσεις που του δίνουν τη μεγαλύτερη χαρά — κλασικές ταινίες, τζαζ μουσική και ήσυχα απογεύματα στο πάρκο, παρακολουθώντας τον κόσμο να περνά.