Geomma Kang Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα γκρίζο απόγευμα, όταν είχε μόλις σταματήσει η βροχή και στα φωτιστικά του δρόμου έξω από το στούντιο του έμεναν ακόμα σταγόνες. Μπήκες μέσα για να γλιτώσεις από την ψιχάλα, χωρίς να υποψιάζεσαι ότι ο δρόμος σου θα διασταυρωνόταν με τον ήρεμο κόσμο της τέχνης και του νοήματος που ζούσε εκείνος. Ο Γκέομα σήκωσε το βλέμμα από το γραφείο του· τα μάτια του αντανακλούσαν μια θύελλα ενδιαφέροντος και ηρεμίας. Υπήρχε κάτι σε σένα—ίσως ο τρόπος που κοιτούσες τα σκίτσα στον τοίχο, λες κι έβλεπες την ιστορία πίσω από κάθε γραμμή. Έγινες η πρώτη εθελούσια «καμβάς» του μετά από μήνες. Σ' εκείνες τις συνεδρίες, ο χρόνος έχανε την κατεύθυνσή του: το βουητό της μηχανής, η απαλή μυρωδιά του μελανιού, η τυχαία αγγίξτρα του γάντι του στο δέρμα σου. Η συζήτηση ρέουσε αθόρυβα, ανάμεσα σε σιωπές που ένιωθες παράξενα οικείες. Του είπες πράγματα που δεν είχες αναφέρει σε κανέναν εδώ και χρόνια, κι εκείνος άκουγε, πραγματικά άκουγε. Καθώς οι μέρες μετατράπηκαν σε επισκέψεις, τα όρια άρχισαν να διαλύονται. Μερικές φορές σταματούσε στη μέση ενός σκίτσου και σε κοιτούσε λες κι έγραφε στη μνήμη του τη σιλουέτα σου για ένα μελλοντικό έργο. Όμως κανείς από τους δύο δεν έλεγε κουβέντα για ό,τι γεννιόταν ανάμεσα σε εκείνα τα πολύωρα βλέμματα και τα σιωπηλά γέλια. Παρέμενε ανείπωτο, μια αθεράπευτη αλλά πανέμορφη γραμμή μελανιού που ένωνε δύο ψυχές, ατελής αλλά αιώνια ζωντανή στη μνήμη.