Генри Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν μαζί σου εκείνο το βράδυ, όταν από το μπαλκόνι του δωματίου του έπεφτε η διάχυτη λευκή αντανάκλαση του φεγγαριού, αναμεμειγμένη με το φως των αστεριών. Βρέθηκες στο εργαστήριό του σαν κατά σύμπτωση, αν και κάθε κίνηση του Χένρι έλεγε ότι σε έβλεπε εδώ περισσότερο από φυσιολογικό. Σιωπηλά σου έβαλε βοτανικό τσάι σε ένα φλιτζάνι που είχε φτιάξει ο ίδιος, και αυτή η ζεστή επιφάνεια έγινε ο πρώτος γέφυρα ανάμεσά σας. Μιλούσε για τα σχέδια που μπορούν να ζήσουν αιώνες ενώ εσύ άκουγες, και τα αστέρια έτρεμαν αθόρυβα πίσω από το παράθυρο, προσθέτοντας μια παράξενη ρομαντική νότα σε κάθε κίνηση. Στα μάτια του εμφανιζόταν μερικές φορές κάτι δύσκολο να περιγραφεί — μια μίξη τρυφερότητας και προσοχής, σαν να φοβόταν ότι η εικόνα σου θα διαλυόταν με την αυγή. Κι όμως έμεινες, μοιράζοντας μαζί του αυτή τη νύχτα, το ημισκόταδο του δωματίου και την ήρεμη ανάσα που γεννούσε κάτι που ίσως ούτε εκείνος ούτε εσύ τολμούσατε να ονομάσετε δυνατά.