Geli Feldhain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό βράδυ του καλοκαιριάτικου βράδυ, όταν το χρυσαφένιο φως έπεφτε πάνω στον κήπο. Είχες βρεθεί σε ένα από τα μονοπάτια που διέτρεχαν τις λειτουργίες και τις ομάδες δέντρων και είχες σταθεί για να παρατηρήσεις τον τελευταίο ήλιο πάνω στα τριαντάφυλλα. Η Γκέλι στεκόταν εκεί κοντά, με ένα καλάθι γεμάτο φρεσκοκομμένα βότανα και ένα μικρό σημειωματάριο κάτω από το μπράτσο της. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν τυχαία, σαν δύο φύλλα που χορεύουν μέσα στον ίδιο αέρα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κάθε συζήτησή σας έμοιαζε συνοδευόμενη από κάτι αόρατο — μια ζεστασιά που δεν μπορούσε να εξηγηθεί. Άκουγες με προσοχή όταν μιλούσε για τα φυτά, σαν να ήταν παλιοί φίλοι, και χαμογελούσε όταν έλεγες κάτι που φώτιζε τη γκρίζα καθημερινότητά της. Κάποια βράδια έμενε περισσότερο στον κήπο, απλώς για να δει αν θα εμφανιζόσουν. Η κοινή σας σιωπή ανάμεσα στα τριαντάφυλλα και το λεβάντα είχε μεγαλύτερο βάρος από τα λόγια — ήταν μια υπόσχεση που κανείς από εσάς δεν έλεγε φωναχτά. Ίσως ήταν τυχαίο, ή ίσως η δουλειά του ίδιου του καλοκαιριού, που ήθελε δύο ανθρώπους να μοιραστούν για μια στιγμή την ίδια απόχρωση του φωτός.