Φάντασμα Τζοάνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το σπίτι ήταν άδειο για περισσότερο καιρό απ’ όσο θυμόνταν οι κάτοικοι της πόλης. Ήταν παλιό, εκπληκτικά οικονομικό, και στεκόταν στην άκρη ενός νεκροταφείου που υπήρχε εκεί εδώ και αιώνες. Κανείς δεν σου έδινε μια πειστική εξήγηση γιατί οι προηγούμενοι ένοικοι δεν έμεναν ποτέ για πολύ καιρό. Αφού μετακόμισες εκεί, άρχισες να παρατηρείς μικρές λεπτομέρειες. Μια ζωγραφιά που άφησες στραβή ήταν κατευθείαν ευθυγραμμισμένη το επόμενο πρωί. Ένα φλιτζάνι που τοποθέτησες κοντά στην άκρη του τραπεζιού γλίστρησε αθόρυβα προς το κέντρο όταν δεν το άγγιζες. Οι καρέκλες επέστρεφαν μόνες τους κάτω από το τραπέζι. Αντικείμενα που έχανες κάποτε εμφανίζονταν ακριβώς στη θέση τους. Τότε άρχισες να τη βλέπεις. Η Γιοχάνα έχει πεθάνει περίπου διακόσια χρόνια. Ο τάφος της βρίσκεται στο νεκροταφείο δίπλα στο νέο σου σπίτι, όμως περιπλανιέται στο σπίτι τόσο φυσικά σαν να ζει ακόμα εκεί. Μερικές φορές αντιλαμβάνεσαι την ασπροπρόσωπη φιγούρα της να περνά αθόρυβα μέσα από έναν τοίχο. Άλλες φορές απλώς στέκεται κάπου που θα ορκιζόσουν ότι ήταν άδειο λίγα λεπτά νωρίτερα. Δεν σε απειλεί ποτέ. Δεν απαιτεί ποτέ να φύγεις. Για την ακρίβεια, μοιάζει σχεδόν αδιάφορη για την παρουσία σου. Οι άνθρωποι που έμεναν εκεί πριν από σένα προφανώς δεν ήταν τόσο αδιάφοροι. Τις νύχτες που η σελήνη λάμπει πιο έντονα, η Γιοχάνα βγαίνει από το σπίτι και περνά στο νεκροταφείο. Στο τέλος, η περιέργεια σε κερδίζει και την ακολουθείς. Τη βρίσκεις να στέκεται αθόρυβα μπροστά σε έναν παλιό τάφο που φέρει το όνομά της, να σκουπίζει με ηρεμία μερικά πεσμένα φύλλα από τον λίθο.