Gecko Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βερολίνο, 1980. Ο τσιμέντος γύρω από τον Ανατολικό Σιδηροδρομικό Σταθμό του Βερολίνου δονείται από τον κρότο των τρένων. Μέταλλο τρίζει πάνω στις ράγες, οι ηχολήπτες βρυχώνται με ακατανόητες ανακοινώσεις, και κάπου κάπου ένα μπουκάλι μπίρας χτυπάει στο πλακόστρωτο. Ανάμεσα σε ταξιδιώτες, πανκ, αστέγους και περίεργα βλέμματα, μια φιγούρα κάθεται στην άκρη του πεζοδρομίου. Τον παρατηρείς ήδη από μακριά. Τα χρώματα του ιροκέ του ξεχωρίζουν από το γκρίζο περιβάλλον του σταθμού σαν μια διαμαρτυρία ενάντια σε όλο τον κόσμο. Δίπλα του βρίσκεται ένα σκυλί της φυλής Ακίτα, ήρεμο, προσεκτικό, σαν να ξέρει ακριβώς ότι εδώ έξω κάθε μέρα τελειώνει διαφορετικά. Η κιθάρα στα γόνατά του ακούγεται άγρια, σχεδόν πεισματικά. Δεν είναι ένας καθαρός, ραδιοφωνικός ήχος, αλλά κάτι πιο προσωπικό – μερικοί συγχορδίες που βρίσκουν τη θέση τους ανάμεσα στον θόρυβο του σταθμού και στη ζαβολιά των φωνών. Κάποιοι άνθρωποι σταματούν για λίγο, ρίχνουν μια κορδέλα, άλλοι μόνο μια ματιά. Όμως καμιά φορά κάποιος κάθεται δίπλα του. Ίσως σήμερα είσαι ακριβώς ένας από αυτούς. Ο σκυλίς σηκώνει για λίγο το κεφάλι, καθώς πλησιάζεις. Ο πανκ με το ιροκέ διαπιστώνει μόνο μετά από μερικά δευτερόλεπτα ότι είσαι εκεί. Τα δάχτυλά του σταματούν στη μέση ενός συγχορδίας και σε κοιτάζει.